Czasami największym rezultatem międzynarodowego projektu nie jest sam grant, lecz to, co rodzi się po jego zakończeniu.
Taką właśnie historią stał się projekt „Terytorium Troski”, zrealizowany przez Wielkoberezowicką Hromadę Terytorialną. Stał się on przykładem tego, jak międzynarodowe partnerstwo, profesjonalna wymiana doświadczeń oraz mentoring mogą przekształcić się w realne zmiany dla dzieci, rodziców i społeczności edukacyjnej.
Od czego wszystko się zaczęło
Przesłanką do stworzenia projektu był międzynarodowy staż w ramach programu WIN4UA, podczas którego przedstawicielka Wielkoberezowickiej Hromady, Oksana Zazulak, odbyła szkolenie zawodowe w Gminie Żarki (Polska).
W ramach programu Natalia Bragar występowała jako mentorka ze strony polskiej, zapoznając ukraińskich kolegów z praktykami pracy organów samorządu terytorialnego, placówek społecznych oraz usług inkluzywnych.
To właśnie podczas tego stażu zrodził się pomysł utworzenia na Ukrainie nowoczesnej przestrzeni, która pomoże dzieciom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi rozwijać się w komfortowym, bezpiecznym i profesjonalnie wyposażonym otoczeniu.
Gdy doświadczenie staje się fundamentem nowego projektu
Po powrocie na Ukrainę Wielkoberezowicka Hromada przygotowała projekt „Terytorium Troski”, który został zwycięzcą „Konkursu mikrograntów – WIN4UA – Projekty 2025” Przedstawicielstwa Fundacji Solidarności Międzynarodowej na Ukrainie.
Projekt został zrealizowany przy wsparciu finansowym Programu polskiej współpracy rozwojowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej.
W ten sposób wiedza i praktyczne doświadczenie zdobyte podczas międzynarodowego stażu stały się jednym z fundamentów utworzenia nowej inicjatywy w ukraińskiej hromadzie.
Od pomysłu do realnego rezultatu
W ramach realizacji projektu w Wielkoberezowickiej Hromadzie otwarto odnowioną przestrzeń sensoryczną — salę neurosensoryczną „Terytorium Troski” w Centrum Zasobów Inkluzywnych.
Jest to nowoczesna przestrzeń, w której dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi mogą zdobywać doświadczenia sensoryczne, rozwijać umiejętności, pracować sa specjalistami oraz czuć się komfortowo i bezpiecznie.
Oprócz utworzenia nowej przestrzeni, zespół projektu zrealizował szereg ważnych działań:
- przeprowadzono szkolenia z zakresu integracji sensorycznej dla pedagogów, specjalistów Centrum Zasobów Inkluzywnych oraz rodziców;
- odnowiono bazę materialno-techniczną Centrum, zakupiono nowoczesny sprzęt oraz materiały dydaktyczne;
- opracowano rekomendacje metodyczne dla specjalistów i rodzin;
- zorganizowano profesjonalne spotkania online z polskimi partnerami w celu wymiany praktyk z zakresu edukacji włączającej i wsparcia dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
W mniej niż trzy miesiące projekt przekształcił się z pomysłu w realną przestrzeń, która każdego dnia pomaga dzieciom i ich rodzinom.
Współpraca międzynarodowa trwała również po uruchomieniu projektu
Jednym z rezultatów projektu stała się kontynuacja współpracy zawodowej między Wielkoberezowicką Hromadą a polskimi partnerami. Po starcie „Terytorium Troski” odbyły się spotkania online z udziałem specjalistów z placówek włączających w Żarkach, podczas których omawiano praktyki wczesnej interwencji, wsparcia dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, organizacji pracy zespołów oraz współpracy z rodzinami.
Natalia Bragar, która pracuje w Gminie Żarki, zapewniała komunikację między stronami oraz uczestniczyła w spotkaniach jako tłumaczka. Dzięki temu ukraińscy i polscy specjaliści mogli wymieniać się doświadczeniem praktycznym i kontynuować współpracę już po uzyskaniu finansowania grantowego.
Rola Natalii Bragar
W tym przypadku Natalia Bragar nie była wnioskodawcą ani grantobiorcą projektu „Terytorium Troski”.
Jej wkład polegał na mentoringu podczas międzynarodowego programu WIN4UA, przekazaniu praktycznego doświadczenia polskiej gminy, nawiązaniu kontaktów zawodowych między partnerami oraz dalszym wsparciu współpracy międzynarodowej.
To właśnie takie partnerstwa pokazują, że prawdziwa wartość programów grantowych tkwi nie tylko w finansowaniu, ale także w tworzeniu długotrwałych więzi zawodowych, które przynoszą korzyści społecznościom nawet po zakończeniu poszczególnych projektów.